AUTORES INSCRITOS

Adelaide Barbosa, (Portimão, Portugal), Adelaide Moça, (Porto, Portugal), Adrian Bayreuther, (Eschborn, Alemanha), Alberto d'Assumpção, (Guimarães, Portugal), Ângelo Vaz, (Vila do Conde, Portugal), Aníbal Alcino, (Viana do Castelo, Portugal), Anna Morales Puigcerver (Barcelona, Espanha), (António Agante, (Coimbra, Portugal), Bernardino Costa, (Vila do Conde, Portugal), Carlos Godinho, (Estremoz, Portugal), Cassio Melo, (Brasil), Constância Néry, (Brasil), Constantin Severin, (Roménia), Delfina Mendonça, (Lisboa, Portugal), Dina de Souza, (Porto, Portugal), Francisco Serra, (Portugal), Irene Pissarro, (Lisboa, Portugal), Izzabella Pavlushko, (Azerbaijão), J.Valcárcel, (Orense, Espanha), Joaquin Manzano, (Arévalo, Espanha), José González Collado, (Ferrol, Espanha), Luis Berrutti (Madrid, Espanha), Luis Soares, (Cascais, Portugal), Kim Molinero, (Lisboa, Portugal), Mari Cármen Calviño, (Corunha, Espanha), Maria Franco Docavo, (Barcelona, Portugal), Maria Tereza, (Lisboa, Portugal), Miguél Ângel Gonzálvez (Barcelona, Espanha), Neiro, (Barcelona, Espanha), Nikolay Pavlushko, (Azerbaijão), Octavi Intenti, (Barcelona, Espanha), Olga Dmytrnko, (Ucrânia), Pedro Bueno Salto, (Corunha, Espanha), Pedro Charneca, (Lisboa, Portugal), Pedro Morillo, (Madrid, Espanha), Rádio Zurich, (Granada, Espanha), Sara Garrote (Chuca) (Corunha, Espanha), Tareixa Barrós, (Corunha, Espanha), Trixi Jahn (Nuremberg, Alemanha).

Mostrando postagens com marcador TOURO. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador TOURO. Mostrar todas as postagens

domingo, 1 de novembro de 2009

LLANTO POR IGNACIO SÁNCHEZ MEJÍAS, Federico Garcia Lorca

Ignacio Sánchez Mejías (n. Sevilla, 6 de junio de 1891 - m. Madrid, 13 de agosto de 1934) fue un célebre torero español. Su figura trascendió con mucho el ámbito taurino, ya que fue también escritor y miembro destacado de la Generación del 27, lo que le convirtió en uno de los personajes de la cultura más populares de la España de antes de la guerra civil española.

Cuñado del mítico torero Joselito "El Gallo", en su cuadrilla se formó como torero y fue quien le dio la alternativa en 1919, con Belmonte como testigo. Cuando Sánchez Mejías murió, como consecuencia de una cornada en la plaza de Manzanares, su figura fue ensalzada por Miguel Hernández, Rafael Alberti –que hizo el paseíllo en su cuadrilla– y otros grandes poetas, incluido García Lorca, cuyo «Llanto por la muerte de Ignacio Sánchez Mejías» es para muchos la mejor elegía en español desde las Coplas de Jorge Manrique.
in:Wikipedia

LLANTO POR IGNACIO SÁNCHEZ MEJÍAS, Federico Garcia Lorca

1
La cogida y la muerte


A las cinco de la tarde.
Eran las cinco en punto de la tarde.
Un niño trajo la blanca sábana
a las cinco de la tarde.
Una espuerta de cal ya prevenida
a las cinco de la tarde.
Lo demás era muerte y sólo muerte
a las cinco de la tarde.
El viento se llevó los algodones
a las cinco de la tarde.
Y el óxido sembró cristal y níquel
a las cinco de la tarde.
Ya luchan la paloma y el leopardo
a las cinco de la tarde.
Y un muslo con un asta desolada
a las cinco de la tarde.
Comenzaron los sones de bordón
a las cinco de la tarde.
Las campanas de arsénico y el humo
a las cinco de la tarde.

En las esquinas grupos de silencio
a las cinco de la tarde.
¡Y el toro solo corazón arriba!
a las cinco de la tarde.
Cuando el sudor de nieve fue llegando
a las cinco de la tarde,
cuando la plaza se cubrió de yodo
a las cinco de la tarde,
la muerte puso huevos en la herida
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
A las cinco en punto de la tarde.

Un ataúd con ruedas es la cama
a las cinco de la tarde.
Huesos y flautas suenan en su oído
a las cinco de la tarde.
El toro ya mugía por su frente
a las cinco de la tarde.
El cuarto se irisaba de agonía
a las cinco de la tarde.
A lo lejos ya viene la gangrena
a las cinco de la tarde.
Trompa de lirio por las verdes ingles
a las cinco de la tarde.
Las heridas quemaban como soles
a las cinco de la tarde,
y el gentío rompía las ventanas
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
¡Ay qué terribles cinco de la tarde!
¡Eran las cinco en todos los relojes!
¡Eran las cinco en sombra de la tarde!

2
La sangre derramada


¡Que no quiero verla!

Dile a la luna que venga,
que no quiero ver la sangre
de Ignacio sobre la arena.

¡Que no quiero verla!

La luna de par en par,
caballo de nubes quietas,
y la plaza gris del sueño
con sauces en las barreras.

¡Que no quiero verla!
Que mi recuerdo se quema.
¡Avisad a los jazmines
con su blancura pequeña!

¡Que no quiero verla!

La vaca del viejo mundo
pasaba su triste lengua
sobre un hocico de sangres
derramadas en la arena,
y los toros de Guisando,
casi muerte y casi piedra,
mugieron como dos siglos,
hartos de pisar la tierra.

No.
¡Que no quiero verla!

Por las gradas sube Ignacio
con toda su muerte a cuestas.
Buscaba el amanecer,
y el amanecer no era.
Busca su perfil seguro,
y el sueño lo desorienta.
Buscaba su hermoso cuerpo
y encontrò su sangre abierta.
¡No me digáis que la vea!
No quiero sentir el chorro
cada vez con menos fuerza;
ese chorro que ilumina
los tendidos y se vuelca
sobre la pana y el cuero
de muchedumbre sedienta.
¿Quién me grita que me asome?
¡No me digáis que la vea!

No se cerraron sus ojos
cuando vio los cuernos cerca,
pero las madres terribles
levantaron la cabeza.
Y a través de las ganaderías
hubo un aire de voces secretas,
que gritaban a toros celestes
mayorales de pálida niebla.

No hubo príncipe en Sevilla
que comparársele pueda,
ni espada como su espada
ni corazón tan de veras.
Como un río de leones
su maravillosa fuerza,
y como un torso de mármol
su dibujada prudencia.
Aire de Roma andaluza
le doraba la cabeza
donde su risa era un nardo
de sal y de inteligencia.
¡Qué gran torero en la plaza!
¡Qué buen serrano en la sierra!
¡Qué blando con las espigas!
¡Qué duro con las espuelas!
¡Qué tierno con el rocío!
¡Qué deslumbrante en la feria
¡Qué tremendo con las últimas
banderillas de tiniebla!

Pero ya duerme sin fin.
Ya los musgos y la hierba
abren con dedos seguros
la flor de su calavera.
Y su sangre ya viene cantando:
cantando por marismas y praderas,
resbalando por cuernos ateridos,
vacilando sin alma por la niebla,
tropezando con miles de pezuñas
como una larga, oscura, triste lengua,
para formar un charco de agonía
junto al Guadalquivir de las estrellas.

¡Oh blanco muro de España!
¡Oh negro toro de pena!
¡Oh sangre dura de Ignacio!
¡Oh ruiseñor de sus venas!

No.
¡Que no quiero verla!
Que no hay cáliz que la contenga,
que no hay golondrinas que se la beban,
no hay escarcha de luz que la enfríe,
no hay canto ni diluvio de azucenas,
no hay cristal que la cubra de plata.
No.
¡¡Yo no quiero verla!!

3
Cuerpo presente


La piedra es una frente donde los sueños gimen
sin tener agua curva ni cipreses helados.
La piedra es una espalda para llevar al tiempo
con árboles de lágrimas y cintas y planetas.

Yo he visto lluvias grises correr hacia las olas
levantando sus tiernos brazos acribillados,
para no ser cazadas por la piedra tendida
que desata sus miembros sin empapar la sangre.

Porque la piedra coge simientes y nublados,
esqueletos de alondras y lobos de penumbra;
pero no da sonidos, ni cristales, ni fuego,
sino plazas y plazas y otra plaza sin muros.

Ya está sobre la piedra Ignacio el bien nacido.
Ya se acabó; ¿qué pasa? Contemplad su figura:
la muerte le ha cubierto de pálidos azufres
y le ha puesto cabeza de oscuro minotauro.

Ya se acabó. La lluvia penetra por su boca.
El aire como loco deja su pecho hundido,
y el Amor, empapado con lágrimas de nieve,
se calienta en la cumbre de las ganaderías.

¿Qué dicen? Un silencio con hedores reposa.
Estamos con un cuerpo presente que se esfuma,
con una forma clara que tuvo ruiseñores
y la vemos llenarse de agujeros sin fondo.

¿Quién arruga el sudario? ¡No es verdad lo que dice!
Aquí no canta nadie, ni llora en el rincón,
ni pica las espuelas, ni espanta la serpiente:
aquí no quiero más que los ojos redondos
para ver ese cuerpo sin posible descanso.

Yo quiero ver aquí los hombres de voz dura.
Los que doman caballos y dominan los ríos:
los hombres que les suena el esqueleto y cantan
con una boca llena de sol y pedernales.

Aquí quiero yo verlos: Delante de la piedra.
Delante de este cuerpo con las riendas quebradas.
Yo quiero que me enseñen dónde está la salida
Para este capitán atado por la muerte.

Yo quiero que me enseñen un llanto como un río
que tenga dulces nieblas y profundas orillas,
para llevar el cuerpo de Ignacio y que se pierda
sin escuchar el doble resuello de los toros.

Que se pierda en la plaza redonda de la luna
que finge cuando niña doliente res inmóvil;
que se pierda en la noche sin canto de los peces
y en la maleza blanca del humo congelado.

No quiero que le tapen la cara con pañuelos
para que se acostumbre con la muerte que lleva.
Vete, Ignacio: No sientas el caliente bramido.
Duerme, vuela, reposa: ¡También se muere el mar!

4
Alma ausente

No te conoce el toro ni la higuera,
ni caballos ni hormias de tu casa.
No te conoce el niño ni la tarde
porque te has muerto para siempre.

No te conoce el lomo de la piedra,
ni el raso negro donde te destrozas.
No te conoce tu recuerdo mudo
porque te has muerto para siempre.

El Otoño vendrá con caracolas,
uva de niebla y montes agrupados,
pero nadie querrá mirar tus ojos
porque te has muerto para siempre.

Porque te has muerto para siempre,
como todos los muertos de la Tierra,
como todos los muertos que se olvidan
en un montón de perros apagados.

No te conoce nadie. No. Pero yo te canto.
Yo canto para luego tu perfil y tu gracia.
La madurez insigne de tu conocimiento.
Tu apetencia de muerte y el gusto de su boca.
La tristeza que tuvo tu valiente alegría.

Tardará mucho tiempo en nacer, si es que nace,
un andaluz tan claro, tan rico de aventura.
Yo canto su elegancia con palabras que gimen
y recuerdo una brisa triste por los olivos.

sexta-feira, 23 de outubro de 2009

segunda-feira, 19 de outubro de 2009

sexta-feira, 16 de outubro de 2009

ARTISTAS PARTICIPANTES


  1. ADELAIDE MOÇA Para além do mais que eleito tema da cidade, são variados os outros temas por onde a pintora deixa correr a sua imaginação que, sempre com cores alegres, desprendidas dos códigos escolares, transporta para a tela, desde a figura humana até às naturezas-mortas, passando pela aventura da abstracção.


  2. ALBERTO D'ASSUMPÇÃO Filho do pintor Manuel D’Assumpção, nasceu em Lisboa em 1956 e reside actualmente em Guimarães.Expõe regularmente, individual e colectivamente, desde 1989, dedicando-se em exclusivo à pintura em 1990. É membro da Sociedade Portuguesa de Autores e da Associação Portuguesa de Artistas, do International Illustrated Letter Writing Society, do grupo “Artists For Peace” e do “Archetypal Expressionism”


  3. ANGELES JORRETO VEIGA nació y estudio en Ourense donde vivió hasta 1965. Ya durante este periodo, su inclinación artística marcaría sus preferencias formativas, siguiendo modelos de familiares relacionados con la pintura, escultura y arquitectura


  4. ANÍBAL ALCINO Nasceu em 1926, em Vila da Feira.Diplomou-se na ESBAP (Curso Superior de Pintura).Foi bolseiro da Fundação Gulbenkian.Expôs na Galeria Alvarez, do Porto, na Galeria Divulgação, e na Galeria de Março, de Lisboa.


  5. ANTÓNIO AGANTE O seu trabalho assenta no domínio pictórico, no qual explora as técnicas de óleo e acrílico, que reside no âmbito da pintura figurativa, com tendência para uma abstracção tão interna, que é quase mística.


  6. ANTÓNIO MARIA Pintar e desenhar é para mim aquilo a que chamo de libertação do pequeno e do grande.


  7. BRUNO SANTOS Iniciou em 1990 o curso de Design de Comunicação na então Escola Superior de Belas Artes do Porto. Concluiu de forma heróica a licenciatura no ano de 2009, já a antiga Escola passara a Faculdade


  8. CARLOS GODINHO Nascido em S. Lourenço de Mamporcão (Estremoz). Licenciado em Ensino na variante de Educação Visual, pela Escola Superior de Educação de Portalegre (E.S.E.P.), frequentou a Faculdade de Belas-Artes de Lisboa


  9. CASSIO MELLO "...passando a dedicar-se, então, à pintura de animais, tema que o consagrou como o mais importante artista da América do Sul"


  10. CONSTÂNCIA NERY Então essa mulher pegou o pincel como quem arremata a batuta de um maestro. E aquelas visões que a nós pareciam a extrema confusão de idas e vindas, de gestos e posturas, de olhares e de meneios, passaram a ser flagrantes do que a vida esconde de quem não possui extremada visão.


  11. DAVID GONZÁLEZ Título de Bachillerato Artístico. Escuela de Artes Aplicadas y Oficios Artísticos nº1, “La Palma”, Madrid. Título de Grado Superior en la Especialidad de Talleres Básicos. Escuela de Artes Aplicadas y Oficios Artísticos nº1, “La Palma”, Madrid. Facultad de Bellas Artes de Madrid


  12. DELFINA MENDONÇA Delfina Mendonça é o nome com que, na pintura, se assina Maria Delfina Pimenta de Castro Soares Mendonça Fonseca Ramos. Nasceu a 15 de Agosto de 1947 na cidade de Braga.Durante cerca de três décadas foi técnica do Ministério da Educação, tendo-se afirmado nos últimos cinco anos como pintora autodidacta


  13. FEDERICO EGUIA 1º Premio de 5ª Bienal de Artes Plasticas “Rafael Alberola”. En la modalidad de pintura. - 1º Premio de Escultura Contemporánea de 6º Salo Internacional d'artes Plástique ACEA. - 2º Premio del XXXIV, Salon Int. Du Val d-Or. - 2º Premio ART HOWARD. Ferrara, (Italia) - 2º Premio de Triennale del Minicuadro. Galleria de arte Moderno ALBA Ferrara (Italia) - 2º Premio de Escultura conceptual del 4º Saló Internacional d'Artes Plástique, ACEA. (Barcelona) - Premio de Cámara de Comercio de Ferra (Italia)


  14. FRANCISCO CHARNECA "Homo sum: nihil humani a me alienum puto" («Sou homem: nada do que é humano me é alheio.» ) Terêncio, Publius Terentius Afer (cerca de 170 a.C. - 160 a.C)


  15. FRANCISCO GARCIA REY 2009Exposición "PONTES LUSOGALAICAS" CLUBE FENIANOS PORTUENSES ( Oporto )Exposición "CARROUSEL DU LOUVRE" El Louvre ( París )Exposición "6ALEGOS" Real Coro Toxos e Froles ( Ferrol )2008Exposición "OLHARES DA TERRA" Galería Vieira Portuense (Oporto)Exposición colectiva "EXPO NADAL"(ARGA)SantiagoExposición “1ª RUTA DE L’ART” (CASTELLÓ D'EMPÚRIES)"ARTERIA 2008" Monzón(Huesca)


  16. FRANCISCO NUNES AMARAL nascido em Angola a 15, Julho de 1966. Curso de Pintura na Sociedade Nacional de Belas Artes (1996/99).Curso de "Temas de Estética e Teorias de Arte Contemporânea" (1998).Trabalhou em Atelier, com o Pintor Vieira Baptista (2003/04).


  17. GABRIELUX Presentación en concursos de fotografía, seleccionándolas para exposiciones en la casa de cultura y el Hotel La Parada del Rey de Miraflores de la Sierra, la casa de cultura de San Agustín del Guadalix y en el Café del Arte y la Comedia de Pedrezuela


  18. GALIA BLANCO Licenciada en Periodismo, ha publicado numerosas críticas de arte en el Diario El Mundo Galicia, El Mundo del Siglo XXI, y en la revista Galicia, entre otras y fue directora de Comunicación de la Fundación Eugenio Granell.


  19. GRIÑON Presentación en concursos de fotografía, seleccionándolas para exposiciones en la casa de cultura y el Hotel La Parada del Rey de Miraflores de la Sierra, la casa de cultura de San Agustín del Guadalix y en el Café del Arte y la Comedia de Pedrezuela


  20. IRENE PISSARRO nasceu em Lisboa em Novembro de 1957· Estudou Pintura e Artes do Fogo na Escola de Artes Decorativas António Arroio· Continuou os seus estudos de Pintura na Faculdade de Belas Artes de Lisboa· Estudou Design e Tecnologia para a Cerâmica na Escola Superior de Arte e Design das Caldas da Rainha


  21. J.VALCÁRCEL 1975*Exposición colectiva “Estudi dárt” (Valencia)1976*Exposición colectiva “Estudi dàrt” (Valencia)1977*Exposición individual en Benimamet (Valencia)1978*Exposición individual en Alboraia (Valencia)


  22. JOAQUIM MANZANO CARRERO Ha vivido algunos años en Londres donde asistió a cursos en: Camberwell School of Arts, Chelsea School of Arts, Royal Academy of Arts y Morley College.Regresa a España en 1986 y se establece en su pueblo natal donde desarrolla su trabajo artístico, principalmente en el terreno de la escultura


  23. JOSÉ CARDOSO  «...não vale a pena enaltecer outra Arte para além da Vida; nem é por se ser hermético que se consegue tirar do suor mais arte...»


  24. JOSÉ GONZÁLEZ COLLADO Depois de realizar a instrução, consegue através do escritor Camilo José Cela - que havia conhecido nas tertúlias da capital - que o enviem de novo para Madrid. Viaja pelo norte de Africa, Marrocos e Argélia, onde pinta novos temas e experimenta outras cores. Em 1957 viaja para Paris onde frequenta abundantemente museus e pintores


  25. JOSÉ LUIS BUSTO José L. Busto nace en Ponteceso A Coruña en 1939, emigra a Uruguay a la edad de diez años, en 1958-70 realiza estudios en Bellas Artes - Artes Aplicadas, posteriormente se vincula a distintos talleres. En 1979 realiza sus primeras exposiciones a nivel profesional.


  26. JÚLIO CAPELA Porto, 2/7/1945. Lic. Pintura – Fac. Belas Artes Porto, 1970


  27. LOPES DE SOUSA Lopes de Sousa é autor de uma rica paleta de cores,de sons e de formas;de uma paleta de afectos,de memórias e de sonhos


  28. LUIS BERRUTTI Inicia estudios en la Escuela de Bellas Artes de Montevideo (Uruguay).1959-65: Continua estudios con los maestros (Vicente Martín, Edgardo Riveiro y el escultor Yepes), formados en la “Escuela del Sur”, fundada por Torres García.1968: Se titula como profesor de Artes Plásticas en Enseñanza Media.1970-71: Beca de estudios de arte en París.1973: Seleccionado en el Premio Internacional de Dibujo de la Fundación Joan Miró


  29. LUIS SOARES Ao longo destes anos, participou em mais de quinhentas e cinquenta exposições colectivas em todo o mundo


  30. KIM MOLINERO " L'artista portoghese KIM MOLINERO può essere definito un astrattista lirico, per la sua evidente fede nella capacità del colore puro, prima ancora che della forma, di comunicare emozioni e sentimenti." Stefano Iatosti


  31. MARCELO LÉONARD NacE en Ferrol (A Coruña) en 1953.Diplomado en Ciencias Náuticas. De formación autodidacta se he convierto en fotógrafo profesional en 1986enfocando la mayor parte de su trabajo al área científica


  32. MARCIAL ORTIZ Nasceu na Corunha.Aos treze anos ingressou na Escola De Artes e Ofícios dessa cidade para cursar Belas-artes.Foi discípulo de Luis Quintas Goyanes.A primeira vez que mostrou uma obra em público de forma individual, foi aos quinze anos na taverna em que estava sediado o Círculo Taurino Corunhês.


  33. MARIA DA GLÓRIA Membro da ARVORE Cooperativa de actividades Artísticas C.R.L.Membro da ANAP- Associação Nacional dos Artistas Plásticos.Membro da Associação "Teia dos sentidos" S.J.M.Membro fundador, e actual presidente da Associação de Artes "Palcos cruzados"


  34. MARIA DEL CARMEN CASTRO SANTAYA "Arte bello es aquel en el que la mano, la cabeza y el corazón marchan juntos" (Ruskin).


  35. MARIA TAREIXA BARRÓS Clases de dibujo y pintura impartidas por dos importantes pintores de la ciudad de A Coruña. Durante varios años acudió al estudio del pintor Marcial J. Ortíz con el que perfeccionó la pintura del natural.


  36. MARIA TEREZA BRAZ Os meus trabalhos, sempre com o mote:“em cada obra seus Sentimentos”


  37. MARINA COCOS Pinta ó óleo e na acutalidade desenrola un estudio sobre "Mulleres influentes na Historia e na Mitoloxía como tema recorrente na Pintura'


  38. MIGUEL ZELADA Empezou a expoñer en 1976, na Coruña, e logo estendeu as súas mostras ás diferentes cidades de Galicia, a Asturias e León.


  39. ÓSCAR ALMEIDA No seu percurso académico passa pela Escola de Artes Decorativas António Arroio em Lisboa, onde em 1969, concluíu o curso de Pintura Decorativa e a Secção Preparatória às Belas Artes


  40. PAULO MEDEIROS Moçambique - 1965 - Vive em Viseu. Licenciatura em Educação Visual. Expõe individualmente pela primeira vez em 1988. Desde aí tem participado em inúmeras exposições individuais e colectivas. Do seu currículo constam ainda diversos prémios.


  41. PEDRO BUENO SALTO Nace en A Coruña el 29 de Noviembre de 1.952. De formación autodidacta sus primeras exposiciones datan de 1.978. De 1.981 a 1.982 expone frecuentemente de manera colectiva, siendo la más importante la que realiza en el. 7º salón del arte celta en Lorraine (Bretaña, Francia).En 1.984 junto con otros artistas, de los que podemos destacar a Gancedo, José Luis Vasconcellos, Ramón Manzano, Nito D`avila, Xoxé Cobas, etc. funda el grupo “Desnivel”


  42. PEDRO CHARNECA Nas cenas do quotidiano, Pedro Charneca revela uma atitude intimista das figuras que representa, configurando-lhes mais do que a forma e a cor - dando-lhes também alma e sentimentos


  43. PEDRO CHARTERS D'AZEVEDO no processo criativo “o que domina é sobretudo a escolha da forma que evite não só a banalidade como os erros de estilo”


  44. PEDRO SALLIDO MORILLO Nace en Pedro Muñoz (Ciudad Real), el año 1.947.Pintor y escultor, que bajo la firma o nombre artístico reducido a sus apellidos, S. Morillo, inicia los primeros estudios pictóricos en su localidad natal, pronto se traslada a Madrid, donde además de perfeccionarse, va adquiriendo una técnica creativa propia


  45. PORFÍRIO PIRES nasceu em Montalegre em 1944.Terminou a licenciatura em 1973 em Paris (CESAIPE). É encarregue das cadeiras de desenho no Atelier André Michel em Paris na primeira metade da década de 70.Ensina projecto e desenho na Fundação Ricardo Espírito Santo Silva, em Lisboa na década de 80.


  46. RAFAEL NADALES Viajes de estudios y culturalesA los principales museos y galerias de Brasil, Alemania, Holanda. Colombia. Reino Unido, Suiza, Francia, Portugal, Túnez, etc..


  47. REBECA T. GÓMEZ CARPIZO Licenciada en Bellas Artes por la Universidad Complutense de Madrid, en la especialidad de Diseño


  48. ROSAURA SERRANO SIERRA Su vocación por la fotografía, despierta en la madurez. Durante los últimos años ha participado con su obra en diversos concursos certámenes y encuentros artísticos, por toda la geografía española.


  49. RUI COELHO SANTOS   2009 – Guarany (Café-Restaurante) na Av. dos Aliados, Porto,
    2008 – Clube Literário do Porto (16 de Maio a 31 de Maio)




  50. SARA GARROTE (CHUCA) Un pincel al servicio de lo natural que supone la propia expresión plasmada del entorno puro, del contexto en su forma contundente aunque siempre dentro de cierto positivismo que agrada al espectador y lo hace trasladarse a vivencias o instantes solo prevalecientes por la autora, simplemente constatados por un momento en el tránsito de Sara Garrote (ARROYO CEBALLOS)


  51. SILVIO DE CESARE  A pintura figurativa de Sílvio De Cesare assenta a sua apurada integridade estética na refinada técnica que se manifesta através da tridimensionalidade da obra.


  52. TEODORO BÜEST Nasceu no Brasil e é engenheiro civil de profissão e carreira. Mas Teodoro Buest descobriu sua vocação na pintura, graças à necessidade constante de observação e inovação que a profissão exalta lhe solicitava. Consegue através da arte naif expressar de forma diferente a realidade das construções e do quotidiano pitoresco do interior do Brasil.


  53. XESKO Em 2002 obteve o diploma do curso de “Aperfeiçoamento em Técnicas de Pintura para Retrato a Óleo”, ministrado pelo Mestre Almaia e foi convidado por ele a trabalhar no seu estúdio


  54. YOLANDA CARBAJALES Licenciada en Bellas Artes. Especialidad: Diseño y Audiovisual. Universidad de Salamanca, 1991. Miembro del: TALLER EXPERIMENTAL DE GRÁFICA (Vigo, 1996/2000 ),COLECTIVO GRAPH y ARGA (Asociación Nacional de Artistas Plásticos Galegos). Ha realizado desde 1989 en numerosas exposiciones individuales y colectivas en España y otros países (Portugal, Inglaterra, Suecia, Francia, Italia, Polonia, Marruecos, Argentina,...)

segunda-feira, 5 de outubro de 2009

O TOURO

O Touro
É um bicho e até um Deus
no Nilo abençoado!
Ficou nos muros da História
e com alguma glória
acompanhou o homem
na sua triunfante caminhada!
É trompete que anuncia a festa,
sangue e bandarilhas
e ainda algumas meninas
que atiram flores aos forcados!
É um ai de aflição
com o toureiro no chão
ensanguentado,
rezando à Virgem Maria!
É o olé da plebe
que em dia de faena
esquece as suas penas
atira chapéus ao ar,
e faz da arena um mar de risos
e palmas!
É o actor principal
quando num último estertor
depois da fatal estucada,
cai no chão em câmara lenta,
num rugido enraivecido
de quem não se dá por vencido
numa luta desigual!
Maria Olinda Sol

terça-feira, 29 de setembro de 2009

AO REDOR DO TOURO


O Touro através da Mitologia e a História

Numa várzea sobre que soluçava o mar, apascentava Europa a sua boiada branca. Ao sol eram de noite os seus cabelos, ao luar eram sóis os seus olhos.
Dum pastor das manadas reais ouvia rezas de amor e para ali vivia contente com o seu ingénuo menestrel e os seus santos boisinhos. Uma tarde deu no rebanho com a cabeça a mais. Cor de espuma, nédio como um veludo, do rei à certa o toiro tresmalhado.
Tinha no olhar negruras insondáveis, duma melancolia tamanha que enterneceu a fenícia. Pô-lo a comer no regaço e desfolhou sobre ele grinaldas do prado.
O toiro mugia, requebrava-se numas denguices tais, que deram ousio à pastora para lhe saltar em riba.
Toiro – agora o vereis. Bota-se à água e lá vai nadando, nadando, depositar o precioso fardo sob um laranjal florido de além mar.
Quando cobrou os sentidos viu-se nos braços de um moço mais mavioso que a frauta do pegureiro. A pastorinha caíra na esparrela do D. Juan do Olimpo.
Esta incarnação de Júpiter endeusou o toiro. A crença ergueu-lhe áureos tabernáculos, e a arte topou o símbolo ansiado da formosura viril, da energia reprodutora.
Os bronzes helitas são o missal deste culto idólatra à magestade imponente do toiro. Do duelo prolongado entre o homem e o boi selvagem formou-se um ciclo lendário, com Teseo, o seu rei Artur. Centauros talavam como avalanches regiões inteiras, semideuses velavam armas e saíam a abarbar os monstros.
No Alto Nilo os Remsés amatilhavam toiros e pelos anfiteatros de Roma o seu mugido vibrou como um clarim raivoso.
A Idade Média com seu génio bulhento, a índole de quem germinou no ventre de Messalina, fecundada por um gladiador, coligia todos estes esboços de luta, e quando já não tinha moirama para alcançar criou o toireio, a arte de ser valente, de ser gentil, de ser sanguinário.
Os barões goliardos já não tinham as canas, as alcanzias, os torneios, com que recrear as damas e ganhar-lhes o coração?
O homem das primeiras idades ataca o toiro com a rena, o mamute, por instinto de conservação; o homem histórico fá-lo a rês predilecta das suas montarias; o homem culto cria a arte dos cambapés e da audácia para negacear a força impávida. O machado de sílex, a flecha e o laço, o estoque e o rojão.
A fidalguia aborrecida das peloiradas na África, e de gandaiar por esses mundos de Cristo, atirou-se a esta nova fórmula da galantaria e do denodo.
Era uma justa de valentias, uma Terra Santa de glórias em que se praticavam façanhas e se grangeavam nomes e mulheres.
O Cid, Carlos V, Pepino, o Breve, D. Sebastião, ganharam renome de lidadores.
A Idade Média das banzas enamoradas, das távolas, dos paladinos galhardos, não podia ver bocejar a boca vermelha das mulheres. Vieram pois as toiradas com o sangue a espadanar, a vida vacilando na cornadura das feras, a coragem pairando do alto dum sorriso sereno. É esta a fase mais brilhante do toireio, fidalguesco, privilegiado, a que a plebe era completamente admitida para claque.
A Península era chão fértil para o toireio. Como um espirilo assim ele invadiu a vida ibérica, empedernindo-lhe o temperamento nas gradações rubras do tradicionalismo, da cólera, do amor, dos sentimentos todos.
Os Amadis, os Quixotes, para serem completos, deviam ser toireiros. Os dois povos, quando citam os heróis, não se esquecem de Frascuelo e do marquês de Marialva.
Toirear era uma imposição das fidalguias, como ir à Terra Santa fora um dever de consciência religiosa.
Para os nobiliários foi um capítulo a mais. Dessa guerra brilhante ao toiro ressalta o conde de Villamediana.
Filho de português e andaluza, era tão temível a sua língua como a sua espada.
A matar toiros, a matar homens, a conquistar mulheres, era sempre o mesmo homem de punhos de renda imaculáveis, de eterno e imperturbável sorriso à flor do rosto.
Semeava dobrões às rebatinhas, e a fecundidade do seu espírito provocava os louvores de Cervantes. Quando passava, dizia o povo:
- Lá vai o conde!
O povo quando aponta, admira; Villamediana era um ídolo.
As suas aspirações voaram tão alto que chegaram à alcova de Isabel de Bourbon, mulher de Filipe IV. A rainha Isabel era uma francesa e uma francesa tributa-se a tudo o que é grande, que está acima.
Para o conde não existia impossível, conduzindo-se sempre na linha recta das suas paixões.
Gostava de uma mulher, havia de tê-la, conquistasse-a embora a madrigais ou à ponta de espada.
Os homens assim davam-lhe as esposas, como as Sabás se davam ao padreador Salomão.
A sua impetuosidade chegava às vezes a ser imprudente, mas sem baixar das alturas incomensuráveis do cavalheirismo.
Um dia representava-se no paço uma comédia sua. A rainha, perdida e achada por teatros, era a protagonista. A uma certa altura, a rainha baixava no palco, alada, silfidicamente, de um nevoeiro de cassa.
Villamediana então largou o fogo às bambinelas, e o maquinismo incendiou-se; pânico geral. Só o conde teve cabeça para salvar a soberana, fugir com ela, quase nua, desmaiada, para um dos extremos do Alcácer. Na arena era aclamado como um herói dos Méxicos.
Um dia solenizava-se em Madrid o nascimento duma infanta. Um programa variado e a infalível toirada.
A Plaza Mayor regorgitava.
Das balaustradas, dos telhados, das varandas debruçavam-se cachos enormes de gente. Sobre colgaduras que o sol brunia, a corte, os punhos dos espadins e as jóias cintilando como raios prisioneiros.
Pelo azul alava-se a nuvem sussurrante, o fumo do sangue espanhol, ansioso por sangue, valentia, gentilezas.
O espectáculo abriu com o duelo de um tigre com um toiro. Depois os peões e bandarilheiros entraram na arena, as cores do trajo, descantando-se ao poente.
Os guisos dos corcéis emudeceram e o cornúpeto entrou. Entrou fungante, vibrando como um vime, as vértebras a zebrarem a epiderme nédia das lezírias.
Peões e bandarilheiros desertaram acossados. O animal era um demónio vivo, saltos de tigre e ímpeto de leão.
O sangue espanhol, de impotência, tinha apoplexias. Mas Villamediana rompe na praça, sumptuoso, grande como um deus. O seu trajo era dum arrojo incrível e um madrigal espirituoso à rainha. Justilho, capa, chapéu, vinham recamados de reales, dos reales com a efígie de D. Isabel, e sobre o tiracolo sanguíneo lia-se a divisa doirada: mis amores son reales.
Na balaustrada em que escorriam damascos passou o galvanismo do assombro: a rainha corara muito, o coração em grandes palpitações como se quisesse saltar fora.
O toiro investiu: Villamediana esperou-o a pé firme e numa lançada inconcebível deitou-o a terra.
Na manhã seguinte, pagavam-lhe a estocada em beijos, os últimos daquele céu aberto, perdido à noite, sob o punhal anónimo das trevas.
Villamediana é dessa plêiade doida, quixotesca ainda, perversa por atavio, em que cavalheirescamente alternavam o espadim e o rojão. A par deste, só o marquês de Niza.
No começo do século XIX, a capital era uma matrona muito recatada, que só de bioco punha pés na rua, digeria trintários como uma leoa, e espreitava dos ralos verdes o corso das peraltas.
Uma manhã, ruminava ela Chiado abaixo, a missa de S. Roque, quando um taful, cruzando, lhe beliscou audaciosamente a carnosidade do braço.
Os magriços saíram à barra: o libertino abriu duas sepulturas e deformou para todo o sempre um quinteto de focinhos.
A Távora encolheu as unhas, e o bonifrate passou, terrífico, flamante, como um demónio de barrete encarnado.
A honesta matrona benzeu-se lá no fundo das gelosias, considerando, para ela e para com Deus, que o estúrdio dava um galhardo pagem, para na penumbra das igrejas lhe tomar das mãos o marfíneo livro das Horas.
Um nome andava de boca em boca: marquês de Niza. Nome que trazia aliada à magia dos encantos perversos a aversão das irreverências desbocadas.
O marquês era um gentilhomem de raça e de espírito, que floreava ao pé de Garrett e era querido das viscondessinhas como um felino de grandes ternuras e perigosas garras.
Espartilhava-se, tinha ademanes de cornaca de homens, e ia pelos braços das mulheres fáceis aos Te-Deum da Sé.
Uma praga de Voltaires, alagando Lisboa, não causariam o terror sagrado da Sociedade do delírio, de que ele era o regente.
Os botequins ficaram assinalados desta horda de valdevinos, com mão larga para dissipar e fazer tudo em cacos na nevrose final da estroinice.
As cortesãs nadavam num Nilo de abundâncias, com lacaios solertes, sedas preciosas, dinheiro em barda.
O marquês era o rei da boémia. As suas fantasias envergonhavam as de Heliogábalo.
Uma noite entrou no Price, trajado de mulher, pelo braço de uma rameira travestida de homem.
Banhava-se em Champagne, e conta-se que uma vez ferrara a prata o ginete de passeio.
Valente calção, rebentava pelas lezírias cavalos à rédea solta, e nas arenas brincara com a pêra, com o garbo e a graça serena que os salões lhe conheciam. Numa corrida em Alhandra, lidou um boi com punhais malaios nas hastes: afocinharam dois corcéis, a vitória por fim poisou-lhe no rojão.
Devia ter morrido, com um evohé! na garganta e uma Berenice ao lado, ingerindo lumes prontos.
O toireio profissionalisa-se. A corrida de toiros tornara-se uma necessidade e o pulso patrício cansara.
Na Espanha, a arte da gineta cai sob a inovação da vara larga empunhada pelo magarefe e o latagão das lezírias, restando um espectáculo picaresco de matadouro.
Os aventureiros chovem na arena, escalando honrarias até abancarem no Senado e fitarem de frente olhos de princesas.
E vê-se essa Espanha, lindamente selvagem, acorrer às Puertas del Sol cobrir de vivas – vivas! – o cadáver escornado de Espartero, e não tirar o chapéu ao féretro de Castellar, uma das maiores celebrações modernas.
Pepe-Hilo está à frente desta arte, gananciosa, temerária, de cartel.
De operário guindou-se a magnate, tendo à farta duros, mulheres e palmas.
As manolas morriam por ele, e senhoras nobres por ele jogaram o pugilato, em plenas ruas de Madrid. O príncipe da Paz dava-lhe ufanamente o braço.
Ser amante de Pepe, era uma honra que os maridos desfraldavam.
Uma estocada falha a vuelapie, cravou-o nas hastes do boi. Pepe foi endereçado ao céu pela extrema-unção de um cura que chorava como uma vide.
Deixou no seu rol épico, umas setecentas mortes de toiros, não sei quantos duelos e cerca de trinta suicídios de muchachas.
Quando Guerrita anunciou que ia cortar a coleta, o céu azul de Espanha denegriu-se, as almas vestiram luto das calamidades públicas, enormes.
Este toireiro era o rei das calles.


AQUILINO RIBEIRO

in ILUSTRAÇÃO PORTUGUESA – 16/XI/1908

DIZEM QUE VÊM OS TOUROS

TEREZA BARRÓS

REBECA T. GÓMEZ CARPIZO


CUERNOS
técnica mista
4 peças
53x53
2009
500

EXPOSICIONES
2009
Feria de Arte Contemporáneo. Sala de Exposiciones de San Martín Arévalo, Ávila
2008
Feria de Arte Contemporáneo. Sala de Exposiciones de San Martín Arévalo, Ávila
2006
Artistas Abulenses. Sala de Exposiciones de San Martín Arévalo, Ávila.
2003
Artistas Abulenses. Sala de Exposiciones de San Martín Arévalo, Ávila.
2002
Flores Casa del Concejo de Arévalo, Ávila.
1999
Exposición colectiva “Ciudadanos” en el Centro Cultural S. Juan Bautista, con Jaime Sánchez,
Mariano Pintado, Eva Bekier, Mirella Varas y L-na Lago.
Exposición individual "Marraskiak" Casa del Concejo de Arévalo, Ávila.
1997
Exposición colectiva en la Casa de la Cultura de Medina del Campo, Valladolid. Con Joaquín Manzano,
escultor.
FORMACIÓN ACADÉMICA
2004
Licenciada en Bellas Artes por la Universidad Complutense de Madrid, en la especialidad de Diseño
(diseño gráfico, diseño escenográfico y diseño objetual).
2003
Beca Erasmus en el Politécnico de Milán, Diseño Industrial. Cursando interiorismo, iluminación
y escenario del producto.
Seminario "Packaging" impartido en la Universidad Complutense de Madrid.
Seminario "Escenografía" impartido en la Universidad Complutense de Madrid.
Seminario "Tipografía" impartido en la Universidad Complutense de Madrid.
2002
Seminario de "Papel" impartido en la Universidad Complutense de Madrid..
2001
Jornadas “El diseño como proceso” Universidad Complutense de Madrid.
Presentación del libro “El Diseño Español”, estudio del Ministerio de Economía.
1998
Ciclo Formativo de Grado Superior de “Técnico de producción en Industrias de Artes Gráficas”
(preimpresión, impresión y post-impresión) cursado en I.E.S. “Virgen de la Paloma” en Madrid.

EXPERIENCIA LABORAL
Actualidad
Directora de Arte en rubineRED, diseñando logotipos e imagen corporativa, haciendo
gráfica publicitaria, web, e-mailing y apoyando graficamente en eventos.
2009
Directora de Arte en Hachemarketing, diseñando logotipos e imagen corporativa, haciendo
gráfica publicitaria, web, e-mailing y apoyando graficamente en eventos.
2007 actualidad
Profesora de Pintura en la Obra Social de la Caja de Ávila y cordinadora de los talleres del Centro
Cultural San Martín Arévalo
2006
Diseñadora gráfica en Libra artes gráficas, componiendo cartelería y folletos de productos de
cosmética y perfumería, Gucci, Dolce & Gabbana, Valentino, Boss, Escada, Rochas…
2005
Creativa en Streamwind, S.A., responsable de la marca de ropa Viridianna, diseñando los distintos
modelos, sus grafismos, etiquetado y toda la imagen corporativa en general y, haciendo un
seguimiento de cada producto, desde el diseño final, pasando por el prototipo, hasta su llegada
a la estantería de la tienda.
2004
Diseñando diferentes logotipos, imagen corporativa, carteles, folletos, maquetación de revistas y
libros, principalmente para organismos como la Diputación, el Ayuntamiento y la Cámara de
Comercio de Ávila, siendo responsable desde el diseño a la producción, tratando directamente
con el cliente, y con los distintos procesos de producción.
2001
Diseño, reproducción gráfica y filmación en Ovelar, S.A. empresa dedicada a etiquetas, rollos
y señalización, para hipermercados como Carrefour, Hipercor, Caprabo...

quinta-feira, 24 de setembro de 2009

JOSÉ LUIS BUSTO

92x73 cm
920


José L. Busto nace en Ponteceso A Coruña en 1939, emigra a Uruguay a la edad de diez años, en 1958-70 realiza estudios en Bellas Artes - Artes Aplicadas, posteriormente se vincula a distintos talleres. En 1979 realiza sus primeras exposiciones a nivel profesional.
En 1980 viaja a España con diversos encargos del orden paisajístico, expone en La Coruña. Entre los años 1979- 2008 realiza numerosas exposiciones tanto colectivas como individuales en Sudamérica y España siendo premiado en varios salones.
FORMACIÓN COMPLEMENTARIA »Curso de Cerámica por el profesor D. López Lomba en »Montevideo. »Participa en el Taller del pintor Alceu Ribeiro y en el estudio de Lincoln Presno Montevideo.»Curso de Batick en la Academia de Bellas Artes de Montevideo. »Curso de Grabado en Club de grabado, Montevideo.»Curso de Talla de Madera, Montevideo.EXPOSICIONES
1979 -*
Patronato da Cultura Galega Individual *Cantegril Country Club (Punta del Este)
1980 -*
Galería Losada Individual ( * Círculo de Artes y Letras “ Angel Falco “ )* Galería Fratelli (Coruña) Individual
1981 -*
Centro Español de Maldonado Individual * ( Centro Gallego de Montevideo* Casa de Asturias )* Galería San Felipe y Santiago ( Montevideo )* XXIX Salón Municipal Montevideo
1982 -*
XLVI Salón Nacional de Bellas Artes ( Montevideo )* III Salón de San José ( Uruguay )* I Salón de Maldonado ( Uruguay )* Cantegril Country Club ( Punta del Este ) Uruguay* Exposición y venta solidaria con la República de Argentina adeudo al conflicto de las Islas Malvinas
1983 -*
Galeria “Arte Novo” (Punta del Este)* Galeria “Via Venetto”*Círculo de Artes y Letras “Angel Falco” (Montevideo)*XLVII Salón Nacional de Bellas Artes
1984 -*
XLVIII Salón Nacional de Bellas Artes (Montevideo)*XXXII Salón Municipal de Montevideo *Patronato da Cultura Galega Individual *Galeria “Centro de arte de GaliciaBS.AS. Individual*Galeria “Witcomb” (Buenos Aires)*Universidad Nacional Patagónica (Chubut) Argentina*Centro Gallego de Comodoro (Rivadavia) Argentina*Ronda de Artistas - Palacio Municipal
1985 -*
Salón de Soriano* (Uruguay) *Salón Embajada de Chile *(Uruguay)*Galería Zira Guichón (Uruguay)*Galería Ceriani (Montevideo)*Casa de la Cultura en Santa Lucía (Uruguay) Individual*Club del Grabado de Montevideo*Galería Zira (Montevideo)*VI Salón de San José (Uruguay)
1986 -*
Doble muestra Galería Zira Guichón (Montevideo)*Ronda de Artistas - Palacio Municipal (Montevideo)*Círculo de Artes y Letras “Angel Falco”(Montevideo) *Casa del Autor
1987-*
75 Años Teatro Macció (San José) Uruguay*Galería del Ejido (Montevideo)*Galería Zira Guichón(Montevideo)*Asociación Cristiana de Jóvenes (Montevideo)*42 Aniversario de la tragediade Hiroshima y Nagasaki*Los plásticos por la paz (Montevideo) *Movimiento por la vida y por la paz contra el horror nuclear (Montevideo)*Automóvil Club del Uruguay*29ª Semana de San José (Uruguay)
1988 -*
Bienal de Soriano (Uruguay)*Mercado de los Artesanos - Ciudad Vieja (Montevideo)*Doble Muestra Galería Zira Guichón (Montevideo)*1º Encuentro Rioplatense por los Derechos Humanos (Montevideo)*Galería Prevosti (Montevideo)*Cabildo de Montevideo- Homenaje al Tango *Centro Gallego de Montevideo
1989 -*
Asociación de Funcionarios Portuarios (Montevideo) *Club Neptuno Montevideo *Sala Vaz Ferreira - Biblioteca Nacional de Montevideo
1990 -*
Doble Muestra Galería Zira Guichón (Montevideo)
1991 -*
Doble Muestra Galería Zira Guichón (Montevideo) - Alianza Francesa (Vigo)
1992 -*
Asociación Cultura “Río Allons” ( A Coruña)
1993 -*
Aula de Cultura de Caixa Ourense (O Barco de Valdeorras)Individual
1995 -*
Casa da Cultura - Casa Charry (Oleiros - Coruña) Individual
1996- *
Casino del Atlántico ( A Coruña ) Individual
1997- *
I I I Bienal de Pintura Vilanova de Arousa
l998- *
V Bienal de Pintura ( Boiro)
1999- *
XI Edición Lugonova (Lugo) *XIV Exposición Itinerante de Pintura Fed.Esp. de Circ. y Casinos Culturales ( M. De E. Y Cultura )Exposición Individual ADAG (A Coruña ) – I V Certame de arte “ Galería Burela”
2000- *
V Certame de arte “Galería Burela “ – VI I Bienal de Pintura BALCONADAS de Betanzos
2001- *
V I “ “ “ “ “ - X X Concurso Nacional de Pintura Fed.Esp. de Circ. y Casinos Cul.
2002- *
Galeria SOLOARTE ( Coruña )
2003- *
VI I I Certame de arte “Galeria Burela” arte *NOVA – RUA ( Lugo)
2004- *
IX “ “ “ “ “ I X Bienal de Pintura BALCONADAS de Betanzos * Pub “ EL TALLER (A Coruña)
2005- *
Certame de arte “ Galeria Burela -*Marco arte A Coruña
2006- *
Victor Gonzalez Rial A Coruña –*X Bienal de Pintura BALCONADAS de Betanzos A Coruña
2007- *
Adega “Art Natura” exposición itinerante- *Asoc.Hípica de A Coruña
2008- *
XXVIII Concurso Nacional de Pintura(Fed.Esp-Casinos Culturales)* XI Bienal de Pintura Balconadas de Betanzos * Galeria de arte San Vicente * Fed.Esp. Circ. Y Casinos Culturales ( Exposicion Itinirante ) *Global Present Art (Barcelona) * Frankfurt Buchmesse.
2009- *
Galería Geraldes Da Silva (Porto)
PREMIOS
Premio Adquisición I Salón de Soriano en (Uruguay).Mención de Honor en I Salón Embajada de Chile; Montevideo (Uruguay).Mención de Honor en I Salón de Artistas Portuarios; Montevideo (Uruguay).Primer premio de Pintura I Salón de Asociación Cultural "Ríos Allons"; A Coruña.Segundo Premio de Pintura "XI Edición Lugonova 98 Cervo-Lugo

Minha lista de blogs